بیش از ۷۰۰ غیرنظامی در حمله‌های نظامی پاکستان بر خاک افغانستان جان باختند

بیش از ۷۰۰ غیرنظامی در حمله‌های نظامی پاکستان بر خاک افغانستان جان باختند

بریانیوز:(یکشنبه،۱۶ حمل۱۴۰۵) کابل – آمارهای تازه نشان می‌دهد که در جریان ۲۴ روز گذشته، حمله‌های نظامی پاکستان بر خاک افغانستان جان ۷۶۱ غیرنظامی را گرفته و ۶۲۶ نفر دیگر زخمی شده‌اند.

حمدالله فطرت، معاون سخن‌گوی امارت اسلامی، با انتشار این آمار گفت که این گزارش شامل مدت زمانی نزدیک به یک ماه، از ۲۶ فوریه تا ۲۲ مارچ ۲۰۲۶، می‌شود و در آن آمده است که نیروهای نظامی پاکستان با جت‌های جنگی ۹ ولایت افغانستان شامل کابل، پکتیا، پکتیکا، خوست، لغمان، نورستان، ننگرهار، کنر و کندهار را هدف قرار داده‌اند. بر اساس این گزارش، در این مدت ۱۴ هزار و ۹۷۳ فیر راکت و موشک بر خاک افغانستان شلیک شده است.

این حملات علاوه بر تلفات انسانی، خسارات گستردهٔ مالی و تخریبی نیز برجای گذاشته‌اند:

•       ۱٬۲۴۰ خانه تخریب شده و ۲۷٬۴۰۷ نفر بی‌جا شده‌اند

•       ۱۳ مکتب، ۱۳ مدرسهٔ دینی و ۳۴ مسجد نابود شده‌اند

•       ۳ کلنیک تخریب شده و خدمات صحی مختل گردیده است

•       ۲۵۶ دکان و ۲۲ موتر از بین رفته و ۶۶۱ رأس مواشی تلف شده‌اند

با وجود آن‌که مذاکرات میان کابل و اسلام‌آباد در شهر اورمچی چین جریان دارد، حمله‌های توپخانه‌ای نیروهای پاکستانی بر بخش‌هایی از ولایت کنر همچنان ادامه داشته و صدها خانواده خانه‌های خود را ترک کرده‌اند.

آگاهان امور باور دارند که حملات اخیر پاکستان بر افغانستان، پیش از آن‌که صرفاً اقدامی علیه گروه تحریک طالبان پاکستان (تی تی پی) یا اقدامات پیشگیرانه باشد، بخشی از یک پروژهٔ سازمان‌یافته است که به دستور ایالات متحدهٔ امریکا اجرا می‌شود. کارشناسان می‌گویند هدف اصلی این حملات، وارد کردن فشار بر طالبان است تا آنان را به پذیرش خواسته‌های واشنگتن وادار سازد. طالبان تحت این فشارها مجبور خواهند شد پایگاه میدان هوایی بگرام را در اختیار نیروهای بین‌المللی قرار دهند، سلاح‌های باقی‌ماندهٔ خود را تحویل دهند و در زمینهٔ تشکیل حکومت همه‌شمول و رعایت حقوق بشر انعطاف بیشتری نشان دهند.

برخی تحلیلگران هشدار می‌دهند که این فشارها می‌تواند پیامدهای گسترده‌ای بر امنیت داخلی افغانستان داشته باشد و زمینهٔ تنش‌های سیاسی و اجتماعی جدید را فراهم کند. هم‌چنین، این اقدامات ممکن است روابط طالبان با کشورهای منطقه، به ویژه پاکستان و ایالات متحده، را پیچیده‌تر سازد و نیاز به دیپلماسی دقیق و گفت‌وگوهای منطقه‌ای برای جلوگیری از تشدید بحران را افزایش دهد.