واکنش تند داکتر عاطف مختار به حمایت از حملات پاکستان؛ تأکید بر وحدت ملی در برابر تجاوز خارجی

واکنش تند داکتر عاطف مختار به حمایت از حملات پاکستان؛

 تأکید بر وحدت ملی در برابر تجاوز خارجی

بریانیوز:(شنبه، ۲۲حمل۱۴۰۵) داکتر عاطف مختار، رئیس مرکز مطالعات استراتژیک افغانستان، در واکنش به اظهارات مجیب‌الرحمن رحیمی، یکی از مقام‌های پیشین دولت جمهوریت که اکنون در خارج از کشور به سر می‌برد و از حملات هوایی و توپخانه‌ای دولت نظامی پاکستان بر کابل و برخی ولایات مشرقی حمایت کرده و خواهان تداوم این حملات و فشارها بر افغانستان شده است، نوشته است:

آنچه شما نوشته‌اید، بیش از آن‌که یک تحلیل سیاسی باشد، بازتاب یک ذهنیت آغشته به خشم، عقده‌گشایی سیاسی و ناتوانی در تفکیک حکومت از کشور و ملت از گروه است.

عاطف مختار نوشته است: مشکل اساسی حرف شما این است که فرق میان طالبان و افغانستان را یا نمی‌فهمید یا عمداً نادیده می‌گیرید. اگر از یک حکومت خوشتان نمی‌آید، این حق شماست؛ اما این به شما هیچ حقی نمی‌دهد که حمله یک کشور خارجی به خاک خود را توجیه کنید یا از آن ابراز خوشحالی نمایید. این دیگر مخالفت سیاسی نیست، بلکه ایستادن در سمت بیرون در برابر مردم خود است.

وی در ادامه خطاب به رحیمی افزوده است: شما می‌گویید چون از طالبان بدتان می‌آید، پس اگر پاکستان بیاید و بمباران کند، مشکلی ندارد. یعنی اگر خانه‌های مردم عادی خراب شود، کودکان کشته شوند و ده‌ها خانواده بی‌جا گردند، باز هم برای شما مهم نیست، صرفاً به این دلیل که می‌خواهید به طالبان ضربه بخورد؟ این طرز فکر نه سیاسی است و نه منطقی، بلکه نوعی کینه‌ورزی کورکورانه است که به ضرر همه مردم تمام می‌شود.

او همچنان در ادامه مقایسه با سال ۲۰۰۱ را نادرست خوانده و گفته است: آن زمان یک قضیه جهانی بود، اما امروز یک کشور همسایه به خاک ما حمله می‌کند. این حمله بهانه‌تراشی نیست، بلکه تجاوز مستقیم است و شما در واقع در حال توجیه تجاوز هستید؛ و این دقیقاً همان چیزی است که دشمن می‌خواهد.

عاطف مختار در ادامه نوشته است: وقتی می‌گویید «ما قبلاً هم در کنار شما نبودیم و حالا هم نیستیم»، در واقع می‌گویید در برابر حمله به کشورم بی‌طرف هستم یا حتی از آن خوشحال می‌شوم. هیچ انسانی که خود را جزئی از این ملت بداند، نمی‌تواند از بمباران خاک خود خوشحال شود. امروز زبان شما با مردم افغانستان نیست، بلکه از جایی سخن می‌گویید که بارها این کشور را به بحران کشانده است. با تکیه بر بیگانه، تلاش دارید دوباره جنگ را به این سرزمین بیاورید؛ اما فراموش نکنید که دشمن، سلاح خود را بر شانه کسانی می‌گذارد که در نهایت خود نیز قربانی همان سیاست خواهند شد.

او با انتقاد از عملکرد مقام‌های پیشین نظام جمهوریت افزوده است: شما در بیست سال جمهوریت چه کردید؟ دموکراسی را به تمسخر گرفتید، فساد را نهادینه ساختید، تبعیض را گسترش دادید و کشور را به ملک شخصی تبدیل کردید. امروز نیز همان مسیر را دنبال می‌کنید و در پی آن هستید که کشور را با جنگ‌های نیابتی دوباره به آتش بکشید. مردم افغانستان این تجربه‌ها را پشت سر گذاشته‌اند و دیگر به آن بازنمی‌گردند؛ زیرا آزموده را آزمودن خطاست.

او تأکید کرده است: واقعیت بسیار ساده است؛ وقتی یک کشور خارجی به خاک افغانستان حمله می‌کند، این حمله فقط متوجه یک گروه نیست، بلکه متوجه تمام افغانستان است. بمب میان شهروند و غیرنظامی تفکیک نمی‌کند؛ خانه‌ها را ویران می‌سازد، جان‌ها را می‌گیرد و زندگی‌ها را نابود می‌کند.

رئیس مرکز مطالعات استراتژیک افغانستان همچنین نوشته است: ممکن است شما با طالبان اختلاف داشته باشید، اما سؤال اساسی این است که در برابر دشمن خارجی باید ابتدا صف داخلی را تضعیف کرد یا در برابر تجاوز ایستاد؟ تضعیف ساختار در چنین شرایطی، کشور را ضعیف‌تر ساخته و راه را برای مداخلات بیشتر خارجی باز می‌کند؛ و این دقیقاً همان چرخه‌ای است که افغانستان بارها قربانی آن شده است.

او افزوده است: در برابر دشمن بیرونی، مردم باید متحد بایستند، حتی اگر با حکومت اختلاف داشته باشند. این به معنای تأیید همه عملکردهای حکومت نیست، بلکه به معنای دفاع از خاک، عزت و موجودیت کشور است.

عاطف مختار در پایان نوشته است: اگر این ساختار در برابر حمله خارجی تضعیف شود، خلأ قدرت به‌وجود می‌آید و این خلأ یا با جنگ داخلی پر می‌شود یا با مداخله بیشتر خارجی؛ و هر دو برای مردم فاجعه‌بار است. بنابراین ایستادن در کنار حاکمیت در چنین شرایطی یک تصمیم احساسی نیست، بلکه یک تصمیم عقلانی برای جلوگیری از بدتر شدن وضعیت است. ابتدا باید کشور حفظ شود، سپس درباره سیاست داخلی و ساختار حکومت بحث صورت گیرد.

او همچنین تأکید کرده است: ملت افغانستان توان دفاع از خود را دارد، اما مشکل زمانی آغاز می‌شود که برخی افراد آگاهانه یا ناآگاهانه خود را ابزار و بلندگوی دشمن قرار می‌دهند و در تضاد با منافع ملی مردم خود قرار می‌گیرند، حتی اگر خود متوجه آن نباشند.