خاطرۀ که برای عموم مردم افغانستان اندرز است

خاطرۀ که برای عموم مردم افغانستان اندرز است

نویسنده: ذبیح‌الله ابراهیمی

بریانیوز:(سه شنبه،۱۲حوت۱۴۰۴)

  در روزگار تلخ اشغال افغانستان توسط قوای شوروی سابق، خاک این سرزمین شاهد صحنه‌هایی بود که هم اندوه در دل می‌نشاند و هم درس‌های بزرگ به همراه داشت. در برخی مناطق کشور، بالخصوص در ولایت پروان، میان گروه‌های جمعیت اسلامی تحت فرمان شورای نظار و مجاهدین حزب اسلامی درگیری‌هایی رخ می‌داد. آتش اختلاف داخلی شعله می‌کشید و هر گروه خود را برحق می‌دانست، گویی دشمن اصلی را فراموش کرده بودند.

  در یکی از قریه‌های نزدیک به سرک عمومی پروان – حیرتان، همین اختلاف به جنگی خونین انجامید. اما دشمن مشترک، که سال‌ها استقلال این سرزمین را هدف گرفته بود، از این شکاف سوءاستفاده کرد. قوای شوروی با حملۀ گسترده به منطقه یورش بردند و نیروهای پیاده‌شان را به سوی ساحه گسیل داشتند.

در آن لحظه سرنوشت‌ساز، مجاهدین دریافتند که ادامه نزاع میان خود، تنها راه را برای دشمن هموار می‌کند. از طریق بلندگو اعلام آتش‌بس شد. پیام روشن بود: امروز نه جنگ میان برادران، بلکه دفاع از وطن در برابر متجاوز است. هر دو گروه سلاح‌ها را به سوی دشمن مشترک گرفتند و شانه به شانه ایستادند. مقاومت شکل گرفت و دشمن تلفات سنگینی متحمل شد و ناچار به عقب‌نشینی گردید.

این خاطره تنها روایت یک نبرد نیست، بلکه اندری بزرگی برای امروز و فردای ماست. تجربه نشان می‌دهد که اتحاد داخلی، حتی در برابر دشمنی قدرتمند، می‌تواند سرنوشت را تغییر دهد.

امروز نیز افغانستان در شرایطی قرار دارد که اختلافات داخلی، فاصله‌ها و بی‌اعتمادی‌ها دل‌ها را از هم دور ساخته است. در حالی که دشمنان بیرونی با بمباردمان‌های کور خانه‌های مردم بی‌دفاع را هدف قرار می‌دهند و حتی پایتخت کشور را از حملات در امان نمی‌گذارند، آیا شایسته است که ما همچنان درگیر نزاع‌های درونی باشیم؟

عقل سلیم حکم می‌کند که اختلافات داخلی کنار گذاشته شوند. هر نیروی مادی و معنوی که در توان داریم باید در راه دفاع از سرزمین، عزت و استقلال خویش به کار گرفته شود. اگر افغانستان آسیب ببیند و استقلال آن از میان برود، دیگر مجالی برای بحث بر سر اختلافات باقی نخواهد ماند. وقتی خانه ویران شود، گفت‌وگو درباره رنگ دیوار معنا ندارد.

در عین حال، مسئولیت بزرگی نیز بر دوش حاکمیت موجود قرار دارد. پاسخ‌گویی به خواسته‌های مشروع ملت، ایجاد ساختارهای قانونی، تدوین قانون اساسی، تأمین حاکمیت قانون و تشکیل شورای بزرگ ملی با مشارکت نمایندگان واقعی مردم، گام‌هایی است که می‌تواند زمینه وحدت ملی و تشکیل دولت مشروع را فراهم سازد. وحدت تنها با شعار تحقق نمی‌یابد، بلکه با عدالت، مشارکت و احترام به اراده مردم شکل می‌گیرد.

افغانستان بارها در تاریخ خود نشان داده است که وقتی فرزندانش دست در دست هم می‌دهند، هیچ قدرتی توان درهم شکستن اراده آنان را ندارد. بیایید از آن خاطره درس بگیریم: دشمن هر قدر نیرومند باشد، اتحاد ما نیرومندتر است. اختلاف اگر باقی بماند، ما را فرسوده می‌کند، اما همدلی می‌تواند سرنوشت را تغییر دهد.

امید آن است که همه ما، چه مردم و چه مسئولان، پیش از آنکه دیر شود، به این حقیقت روشن بازگردیم: وطن خانه مشترک ماست و حفظ آن، وظیفه مشترک ماست.